mamallia

Porsuk

Porsuk (Meles meles), sansargiller (Mustelidae) familyasından memeli hayvan türü.
Kuzey yarıkürede Asya ve Avrupa’nın belirli kısımlarında yaşayan, boyu 90 cm’yi, ağırlığı 20 kg’ı bulabilen, sırtı açık sarımsı-kurşuni, karın kesimi kestanerengi, bacakları ve karnının altı siyah renkli usta bir kazıcı olan porsuk, yeraltı tünellerinden oluşan karmaşık labirentler, odalar kazar. Yuvasından geceleri çıkarak mantarlar, küçük meyveler ve balla beslenir. Eskiden sert kıllarından giysi fırçası ve resim fırçası yapımında yararlanılmıştır. En korkusuz hayvanlardan birisi olarak bilinirler.
wikipedi

Karıncayiyengiller

Karıncayiyengiller (Myrmecophagidae), dişsiz memeliler takımına ait 4 türden oluşan bir memeli familyası ve alt takımı. Orta ve Güney Amerika’da yaşarlar.
Konu başlıkları

1 Özellikleri
2 Yaşam şekli
3 Beslenme
4 Üreme
5 Tehdit
6 Cinsler ve türler
7 Sınıflandırma

Özellikleri

Boru biçimli, dişsiz bir çene ve uzun bir dil bu familya için tipiktir. Türlerin ağırlıkları 280 gr ile 40 kg arası olmak üzere büyük farklar gösterir. Ön ayaklarında gayet uzun ve keskin pençeleri olur. Pençelerin sayısı her üç cinste farklıdır; küçük karıncayiyende 2, büyük karıncayiyende 3 ve tamandualarda 4. arka ayaklarda bulunan pençeler o kadar iyi gelişmemiştir. Büyük karıncayiyende uzun saçlı olan kuyruk, diğerlerinde tutunma organı olarak evrimselleşmiştir. Gözleri ve kulakları küçük, duyma kabiliyetleri güçlüdür.
Yaşam şekli

Yaşam şekilleri birbirlerinden çok farklıdır: Küçük karıncayiyen sırf ağaçta yaşarken, büyük karıncayiyen sırf yerde yaşar. Tamandua ise hem yerde hem ağaçta yaşar. Karıncayiyengiller genelde Yalnız yaşar ve sırf çiftleşmek amaçlı birleşirler.
Beslenme

Neredeyse sırf karınca ve termit ile beslenirler. Pençeleri ile bu hayvanların inşaa ettikleri tepeleri açar ve uzun yapışkan dilleri ile toplayıp yutarlar. Hayvanat bahçesinde yaşayanlar meyve de yer.
Üreme
Büyük karıncayiyen
Büyük karıncayiyen’in kafatası

Üremeleri hakkında pek fazla bilgi bilinmemektedir. Yaklaşık 120 ila 190 günlük süren gebelik ardından tek bir yavru doğar. İlk aylarını annesinin sırtına tutulu şekilde geçirir. Ağaçta yaşayan türler yemek arayışına çıkarken bazen yavruyu dalların arasında Yalnız bırakırlar. Serbest yaşayanların ömür uzunluğu hakkında bilgi yoktur.
Tehdit

Karıncayiyengiller geniş dağılımları sayesinde fazla tehdit altında olan familyalardan değildir. IUCN listesinde sadece büyük karıncayiyen hafif tehdit altında olarak (vulnerable) yer alır.
Cinsler ve türler

Familya 4 türe ayırılan 3 cinsten oluşur:

Küçük karıncayiyen (Cyclopes didactylus)
Büyük karıncayiyen (Myrmecophaga tridactyla)
Tamandualar (Tamandua): Kuzey tamandua (T. mexicana) ve Güney tamandua (T. tetradactyla).

Sınıflandırma

En yakın akrabaları olan tembel hayvanlar (Folivora) ile dişsiz memeliler takımını oluştururlar. Dişsiz memeliler armadillolar ve soyu tükenmiş Glyptodon ile birlikte Xenarthra üst takımına sayılırlar.

Karıncayiyengillerin fosilleşmiş kalıntıları Güney Amerika’dan başka kıtalarda da bulunmuştur. Örneğin Eurotamandua joresi türü Eosen devrinde Almanya’da yaşamışdır.

Karıncayiyengillerin evrimsel gelişimi şöyle gösterilebilir:

Karıncayiyengiller (Myrmecophagidae)
|–Küçük karıncayiyen
`–Myrmecophaginae
|–Büyük karıncayiyen
`–Tamandualar
|–Kuzey Tamandua
`–Güney Tamandua
vikipedia

Tapir

Tapir, domuza benzeyen, burunlarının kavrama özelliği olan ve otlanarak beslenen büyük memelilerden oluşan Tapirus cinsindeki hayvanların ortak adıdır. Güney ve Orta Amerika ile Güneydoğu Asya’nın cengel ve ormanlık bölgelerinde yaşar. Dört tapir türü de, soyu tehdit altında ya da korunmasız olarak sınıflandırılmıştır. En yakın akrabaları diğer tek toynaklılardan atlar ve gergedanlardır.
Konu başlıkları

1 Türler
2 Fiziksel özellikler
3 Doğa tarihi
4 Yaşam döngüsü
5 Yaşam alanı, doğal düşmanları ve korunma durumu

Türler

Dört adet tapir türü bulunur:

Baird tapiri, Tapirus bairdii
Hint tapiri, Malezya tapiri Tapirus indicus
Dağ tapiri, Tapirus pinchaque
Amerika tapiri, Brezilya tapiri ya da ova tapiri Tapirus terrestris

Fiziksel özellikler

Tapirlerin boyutları türlere göre değişiklik gösterse de çoğu 2 metre uzunluğunda ve 1 metre omuz boyundadır. Ağırlıkları 150 kg. ile 300 kg. arasında değişir. Kılları kısa ve kızıl-kahverengi ile gri ve neredeyse siyah renktedir. Ancak Hint tapirinin sırtında beyaz eğer şeklinde bir leke bulunur ve dağ tapirinin de kılları uzun yün gibidir. Tüm tapirlerin kulakları beyaz uçlu ve ovaldir. Arkaları çıkıntılıdır ve kuyrukları güdüktür. Ön ayaklarında dört arka ayaklarında üç toynak bulunur. Seviyeleri farklı olan bu toynaklar sayesinde çamurlu ve yumuşak zeminde kolaylıkla yürüyebilir. Tüm türlerin yavrularının postu gizlenmeyi kolaylaştırmak için çizgili ve beneklidir. İlk bakışta birbirlerine benzeseler de, türler arasında farklı desenler bulunur.

Doğa tarihi

Tapir familyası, memeliler standartlarına göre oldukça eski bir familyadır. İlk tapir fosillerine, içinde günümüzdekine oldukça benzer tapir benzeri hayvanların kalıntılarını barındıran 55 milyon yıl öncesinden, Oligosen ve Eosen dönemi kayaçlarda rastlanmıştır. [2] Bu toynaklıların fosillerine dünyanın heryerinde rastlanabilir. Oligosen dönemi boyunca tapir benzeri hayvanlarında içinde dahil olduğu tek toynaklılar otlayarak beslenen büyük kara hayvanları arasında üstün sınıf olmuş ve bu grubun üyelerinin çoğu Pleistosen dönemin sonuna kadar hayatta kalmıştır. Asya ve Amerika tapirlerinin yaklaşık 20 ile 30 milyon yıl önce ayrıldığı ve tapir çeşitlerinin Kuzey Amerika’dan Orta ve Güney Amerika’ya yaklaşık 3 milyon yıl önce indiği sanılmaktadır.[3]
Yaşam döngüsü

Genç tapirler, cinsel olgunluğa üç ile beş yaş arasında erişirler. Erkeklerden daha çabuk erişkin olan dişiler iki ile üç ay arasında âdet görür. İyi şartlar altında sağlıklı bir dişi tapir her iki yılda bir yavrulayabilir. Hamilelik süresi 13 aydır ve bir batında tek yavru doğar. Tapirlerin doğal yaşam süresi 25 ile 30 yıl arasındadır. Doğal yaşam alanlarında tapirlerin çiftleşme alışkanlıkları çok az bilinmektedir. Erişkin tapirlerin yaşamları boyunca aynı eşle çiftleştiklerine dair az da olsa kanıt bulunmaktadır. Ancak çiftler çiftleşme dışında birlikte çok az zaman geçirir.[6] Anne ve yavru tapirler dışında kalan tapirler yaşamları boyunca hemen hemen her zaman yalnız yaşar.

Yaşam alanı, doğal düşmanları ve korunma durumu

Erişkin tapirler çok az doğal düşmana sahip olacak kadar büyüktür ve boyunlarındaki kalın deri jaguar, timsah, anakonda ve kaplan gibi tehditlerden korunmasına yardımcı olur. Boyutlarına ve hantal görünüşlerine rağmen oldukça hızlı koşabilen tapirler sık ormanaltı bitkileri içine ya da sualtına saklanır. Ancak tapirlerin soylarının tükenmesi için en büyük tehdidi oluşturan insanlara karşı güvenilir bir savunmaları yoktur. Etleri ve derileri için avlanmaları sayılarını oldukça azaltmış ve son zamanlarda doğal yaşam alanlarının önemli ölçüde azalması da dört tapir türünün de koruma listelerine girmesine neden olmuştur. Amerikan tapiri ve Hint tapiri korumasız; Baird tapiri ve dağ tapiri ise tehdit altında olarak sınıflandırılmıştır.

vikipedi

Rotvaydir6

Rotvaydır

Rottweiler’ın iri ve güçlü bir bedeni vardır. Adaleli ve atletik olan bu ırk, geniş bir kafaya ve yuvarlak bir alına sahiptir. çeneler iyi gelişmiştir ve dişler makas ısırışı ile kapanır. Gözler ırkın iyi huy ve sadakatinin ifadesini yansıtır ve koyu renklidir. Dengeli, sakin, itaatkar, cesur ve kolay eğitilir. Yalnızca efendisi ve ailesi saldırıya uğradığı zaman sertleşir.

Neler Yapar?
Rottweiler, sakin, eğitilebilir, cesur ve ailesine kendini adayan bir köpektir. Güvenilir bir karakteri vardır. Ailesini büyük bir kararlılıkla korur. Acıya karşı duyarsız ve güçlü köpeklerdir. Ciddi, kendinden emin ve güvenilirdir.

Dikkatli ve disiplinli bir eğitim şarttır, aksi takdirde güçlü ve saldırgan bir köpekle karşı karşıya kalınabilir. Ancak sabırlı bir eğitimle güvenilir, sadık ve sevgi dolu birer arkadaş olabilirler. Böylesine iri cüsseli bir köpeği kontrol edebilecek bir sahibe gereksinim duyar. Rottweiler, sakin yaradılışlı doğal bir koruma köpeğidir.

Oldukça zekidir ve pek çok ülke de polis, askeri ve gümrük gibi görevlerde kendilerini kanıtlamışlardır. Boyutlarından dolayı eğitim erken başlamalı ve köpeğin vahşileştirilmemesine büyük dikkat edilmelidir. Bu ırk, bol ilgi ve diğer hayvanlar ve insanlarla sosyalleştirilmeye ihtiyaç duyar. Diğer köpeklerle anlaşamayacağından toplum içinde tasmasız dolaştırılmamalıdır.

Rottweiler, tutarlı bir biçimde yetiştirilip eğitildiğinde çocuklar için iyi bir oyun arkadaşı olur. Henüz yavruyken onlarla olumlu tecrübeler yaşadığı sürece kediler ve diğer ev hayvanlarını kabullenir. Aile dostları ve akrabalar sevinçle içeri kabul edilirken yabancılar kaldırımdan öteye geçemez. Irk itaat yarışmaları ve iz sürme alanlarında başarılıdır.

çoban ve polis köpeği olarak kullanılır, daha önemlisi çok iyi bir bekçi ve muhafızdır. İnsana eşlik eden köpek olarak da değerlidir. özellikle aile üyeleriyle arası çok iyidir.

Rottweiler’ın bol egzersize gereksinimi vardır. Bu güçlü köpeğe ne kadar iş verirseniz verin memnuniyetle kabul edecektir. Ormanda koşturmak ya da açık alan yürüyüşleri yapmak onları çok mutlu eder ve yanınızdan ayrılma eğitilimleri yoktur.

Kısa ve parlak tüylerin bakımı kolaydır. Günlük tarama yıkamaya gerek bırakmayacaktır. Orta düzeyde tüy dökücüdür.

Bir batında 12 yavruya kadar doğurabilir.

Tarihçesi
Muhtemelen İtalyan Mastiff’inden gelmektedir. Ortaçağ’da çoban köpeği olarak kullanıldı. Wuttember’deki bir Alman kasabasında, Rottweil’da yetiştirildi. 1800’lerde nesli tükendi. 20. yüzyıl başlarında Stuggart’ta toplanan coşkulu köpek yetiştiricileri sayesinde, yeniden popüler hale geldi.
webcanavari.net

Sibirya Kurdu

Sibirya kurdu ya da Haski (Husky), yüzyıllarca kızak çekme, ren geyiği çobanlığı ve bekçilik görevlerinde kullanılmış bir köpek ırkıdır.
Konu başlıkları

1 Özellikler
2 Karakteri
3 Bakımı
4 Tarihçesi

Özellikler

Genelde buz mavisi gözleriyle korkutucu olsa da, sevgi dolu bir hayvandır.Her köpek gibi dillerinden terlerler. Özgürlüklerine düşkünlükleri ve inatçılığıyla tanınırlar. Bazılarının göz renkleri farklı olabilir. Çocuklara karşı çok hoşgörülüdür. Aslında herkesle iyi geçinir, ama kuş, fare gibi küçük hayvanları avlamak isterler. Yalnız kalırsa sıkılıp evdeki eşyaları kemirebilirler. Gereksiz yere havlamayan bir köpek ırkıdır, ancak uluyabilirler. Huskyler sıcağı hiç sevmezler ve sıcaklarda bunalırlar, eksi 60 derece soğukta yaşayabilirler.

Ortalama ömrü 11-13 yıldır. Erkeğinin ağırlığı 20 ila 27, dişisinin ağırlığı ise 16 ila 23’tür.
Karakteri

Zeki, fazlasıyla oyuncu, Sosyal, Ailelerine bağlı ancak inatçı ve haylaz köpeklerdir. Zeki ve sosyaldirler, çok kolay öğrenirler ama kendi mantıklarınca amaçsız buldukları komutlara uymamakta ısrar ederler .Eğitim verilmesi zor bir ırktır. Evdeki/çevrelerindeki diğer hayvanlarla çok iyi geçinirler ancak Fare ve küçük kuşlar gibi küçük hayvanları avlamaya meyillidirler. Çok kolay öğrenirler ancak komutlara cevap almak için sabır ve tutarlılık gerekir. Hava sıcak olmadığı sürece koşup oynamayı çok severler ancak sıcaklarda korunmalı serin bir yerde tutulmalıdırlar. Bu köpeklerin karakteristik bir özelliği daha havlamayı pek sevmemeleridir, o yüzden de bekçi köpeği olarak pek uygun değildirler. Havlamamalarına karşın ulumayı çok severler. Çocuklarla araları çok iyidir, onlara karşı çok tutarlı ve sabırlıdırlar. Sık kürkleri nedeniyle sıcağa tahammülleri yoktur. Özgürce koşup oynamayı çok severler. Boş bırakılmaya gelmezler çünkü kaçıp başı boş gezmeye bayılırlar.
Bakımı

Özgürce koşup oynamayı çok seven bir ırk olduklarından dolayı apartman yaşamı için çok uygun köpekler değildirler. Hava sıcak olmadıkça çok iyi koşu arkadaşıdırlar. Tüylerinin uzun olmamasından dolayı düzenli aralıkla fırçalamak gerekmektedir. Fırçalarken acıtmamaya dikkat ediniz, sinirlenebilirler. Oldukça fazla egzersiz gereksinimleri vardır. Tek başlarına olmayı hiç sevmezler, tek başlarına kaldıklarında etraftaki nesneleri kemirmeye başlayabilirler.
Tarihçesi

Bu ırk yüzyıllarca Sibirya’da Çukçi halkı tarafından kızak çekme, Ren geyiği sürülerini gütmede ve bekçi köpeği olarak kullanılmışlar. 1905 yılında bu köpekler Alaskaya götürüldü. Bölgede 1925’te ortaya çıkan Difteri salgını için gereken ilaçları, bu köpeklerden oluşan bir sürü bölgeye getirmeyi başarmıştır ve bu olaydan sonra insanların dikkatini çekmiştir.
vikipedi

İran Kedisi

Fars kedisi ya da İran kedisi, en eski kedi ırklarından biridir. Kısa ve kalın boğazlı, kısa bacaklı, iri gözlü ve oldukça tüylü hayvanlardır. Gözleri genellikle kısık ve akardır. Bu yüzden sahiplerinin her gün kedinin gözlerini temizlemesi önerilmektediR.Bu cins kedilerin tüyleri uzun ve sık olduğu için bakımı zordur.Buna rağmen en popüler kedi türü iran kedileridir. Nedeni ise tam bir ev kedileri olup kucağa alınmaktan çok hoşlanmaları ve sakin bir karakterleri olmasıdır.
vikipedi

Nyala

Nyala (Tragelaphus angasii) güney Afrika olan antilop grubundan. Bergnyala bazen Flachlandnyala veya ova nyala olarak adlandırılır.

Nyala uzun antilop en nadir türlerinden biri olarak kabul edilmiştir. Sıkı koruma tedbirleri altındadır.
Içindekiler

1 Görünüm
2 Yaygınlaştırma
Hayat 3 Yollu
Dört üreme

Görünüm

Bu antiloplar 140 cm vücut uzunluğu ve 110 cm omuz yüksekliği ulaşır. Ağırlığı 125-55 kg, erkeklerde dişilere oranla çok daha büyük ve ağırdır.

Dişi ve erkekler öncelikle kendi vücut rengi farklılık temelinde olabilir: daha büyük erkeklerde renkli kayrak-gri ve beyaz ucu ile sağlanır Sarmal bükümlü boynuzları,dişileriseağırlı olarak kahverengi kırmızımsı gibidir. Nyalaların 18 dar beyaz şeritleri vardır. Erkek omurgası kaplı uzun bir erektil yele de var, ve midenin arka bacakları yele için boğazından asılıdır. Bu özellik diğer birçok antilop türleri ayıran. gür kuyruk altındaki her iki cinste de beyazdır.
Nyala Dağılımı alanı

Içinde Nyala Mozambik , Zimbabve ve çok kuzeydoğusunda Güney Afrika yayıldı. Ayrıca milli park tanıtıldı Botswana onlar yerli değildi ve Güney Afrika. Onlar yoğun çalı suyun yakınında yaşamayı tercih etmişlerdir..
hayat

Dişiler küçük sürüler halinde yaşarlarken, erkeklerde tektir.

Üreme

Dişiler yedi aylık bir gebelik döneminden sonra bir yavru dünyaya doğurur. Ova nyalalarının maksimum yaşı yaklaşık 16 yıldır.

viikipedia

Afgan Tazısı

Afgan Tazısı, av köpeği ve süs köpeği olarak yetiştirilen köpek ırkı.

Afganistan kökenli olan Afgan Tazısı, kayalık arazide güçlü sıçrayışlar ve apansız dönüşler yapmaya elverişli bedeniyle kolayca hareket edebilen, koku almaktan çok görerek avlanan birkaç av köpeği ırkından biridir.

Boyu 61-71 cm’yi, ağırlığı 22–27 kg’ı bulur. Çeşitli renklerde olabilen uzun ipek gibi tüyleri başının üstüne kadar uzanır. Bedeninin geri kalan kesimine oranla çok daha az tüylü olan kuyruğunun ucu yukarı kıvrıktır.
Konu başlıkları

1 Karakteri
2 Bakımı
3 Tarihçesi
4 Yaşamı

Karakteri

Çekingen ama sevimli, sadık, hassas diğer köpeklere karşı dominant davranmayı seven bir ırktır. Çok cesur, asil ve zariftir ancak çok şüphecidir ama yabancılara dahil düşmanca tavır sergilemez. Afgan tazısı geçmişte güvenilmez olarak tabir edilse de günümüzde bu inanç değişmiştir. Afgan tazısı kolay öğrenir ama kolay boyun eğmez. Komutlar ciddi ve tutarlı olmazsa Afgan Tazısı başına buyruk olabilir. Ama eğitmeni bazı zamanlar söz dinlememesine şaşırmamalıdır. Bahçesiz bir evde beslenmesi neredeyse mümkün değildir. Açık havayı ve koşmayı çok sever. Karakteristik özelliklerinin çoğu Saluki (İran Tazısı)’na benzer. Apartmanda beslendiği zaman çoğu zaman bir köşede uyumayı sever. Günde en az yarım saat serbestçe gezip koşmalıdır. Açık arazide koşup oynadığı zaman çok mutlu bir görüntü sergiler.
Bakımı

Afgan Tazısı apartman hayatı için pek uygun bir köpek türü değildir. Açık araziye, serbest gezip dolaşmaya ihtiyaç duyar. Evde durduğu zaman ise yatıp uyumayı tercih eder. Uzun tüyleri nedeniyle hergün fırçalanmaya ihtiyaç duyar. Kulakları uzun olduğundan dolayı yemek yerken arkadan bağlanmazsa yemeğin içine girip kirlenecektir.
Tarihçesi

Genetik testler bu ırkın kökeninin en eski çağlara dayandığını ve muhtemelen kurt ve köpeğin farklılaşma çağına kadar dayandığını bildirmektedir. Mısırdan çıkan papirusların üstünde bu ırka ait resimler görülmektedir ancak en az 4000 senedir Afganistan’da varlıkları bilinmektedir. Afganistan’da bu köpek özellikle Av köpeği ve Çoban köpeği olarak kullanılmıştır. Av köpeği olarak o dönem Afganistanında sık bulunan Yaban keçisi ve geyik’in yanı sıra kurt ve Kar parsı avında dahil kullanılmıştır. Bu ırk yüz yıllar boyu iyi korunmuş ve bölge dışına çıkışları yasaklanmıştır. Avrupa’ya çıkarılan ilk köpekler 1920’lerde İngiliz bay ve bayan G. Bell-Murray ve bayan Jean C. Mansontarafından 1920’de İskoçya’ya gizlice götürüldü ve Bell-Murray ırkı olarak anıldılar bunların kürkü daha az tüylüydü. ikinci dalga Bayan Mary Amps tarafından 1925’te İngiltere’ye getirildi. Kocası ve o Afgan Savaşı Savaşı sonrası 1919’da Kabil’e gitmişlerdi. Onların edindikleri köpeğin adı Ghazni idi ve bir önceki ırktan farkı daha uzun tüylerinin olmasıydı. Günümüzde Amerikada bulunan Afgan Tazılarının çoğunun kökeni bu çiftin getirdikleri köpeklere dayanıyor. Günümüzde bu köpeği Çizgi filmlerde dahil görebilmekteyiz (Balto’da Sylvi Karakteri, Lady and the Tramp II’de Ruby karakteri vb.)
Yaşamı

En büyük sağlık problemleri Allerji ve Kanser dir. Çoğu tazı türü gibi Anesteziye karşı şiddetli allerjileri vardır. Ayrıca Şilotoraks (chylothorax)geliştirmeye eğilimlidir. Benzer boyuttaki köpekler gibi 12 yıl kadar yaşar ve ölüm sebepleri sıklık sırasına göre kanser (31%), yaşlılık (20%), kardiyak nedenler (10.5%), and urolojik nedenler (5%) olarak araştırmalar sonucu 2004’te açıklanmıştır.
vikipedi

Doberman

Doberman, Almanya kökenli bir iş köpeği ırkıdır. FCI’nın kabul ettiği standartlara göre siyah ve kızıl (koyu kahverengi) renkte olabilir. AKC ise siyah, kızıl, mavi ve fawn olam üzere dört kürk rengini kabul eder. Albino dobermanlar güneşe hassasiyetleri nedeniyle bu iki kulüpçe de kabul görmezler. Kürkü bu dört seçenekten hangisi olursa olsun, yüzünde, göğsünde, ayakları üstünde ve anüs çevresinde pas rengi lekeler bulunmalıdır. Tüyler kısa ve parlak olmalıdır.

Erkeğinin omuzbaşından yere yüksekliği 68-72 cm, dişininki 63-68 cm’dir. Yetişkin bir erkek doberman 35-40 kg, dişi ise 30-35 kg civarında olmalıdır.

Estetik operasyonun yasal olduğu ülkelerde kuyruk ikinci boğumdan kesiktir ve kulaklar kafayla orantılı biçimde kesilerek dikleştirilmiştir.

Son derece güçlü ve asil bir görünüme sahiptir. Bunun yanı sıra oldukça hareketli, hızlı, çevik ve eğitilebilir bir köpektir. Bir komutu 1-5 tekrar arasında öğrenir. Sahibine ve ailesine karşı oldukça koruyucu bir ırktır. Yabancılara karşı genellikle şüpheyle yaklaşır, kendine son derece güvenlidir. İyi sosyalleştirilmiş bir doberman gereksiz agresyon göstermemelidir. Dominant bir ırk olduğu için genellikle ilk kez köpek sahibi olacak tecrübesiz kişilere tavsiye edilmez. Kürkü ince olduğu için soğuk iklimlere karşı çok dayanıklı değildir. Bu nedenle genellikle bahçeli evlerde yaşamasına karşın evin içinde ya da bahçede özel ısıtmalı kulübelerde uyurlar. Sahip odaklı bir hayvan olduğu için daima sahibinin yanında olmak ister.

Irkın adı 1890’da, bu ırkı üreten Alman Karl Friedrich Louis Dobermann’dan (2 Ocak 1834- 9 Haziran 1894) gelir. Üreticisinin adını taşıyan tek köpek ırkıdır. “Gerhilde v. Thüringen ve Graf Belling v. Grönland” 1898 yılında resmi kayıtlara Dobermann olarak giren ilk köpeklerdir. Doberman ırkının üretiminde Alman Çoban Köpeği, Danua ve Alman Pinscher, Rottweiler, Beauceron, Manchester Terrier ve Greyhound ırklarının rol oynadığını düşünülmektedir. 1899 yılında günümüzde Dobermann Verein DV olarak bilinen ilk doberman üretim kulübünü kurdular.

Çok iyi bir bekçi ve koruma köpeği olduğu için dünyanın her yanında evlerde beslenmektedir. II. Dünya Savaşı sırasında pusu bulma köpeği olarak kullanılmıştır.

İş köpeği sınıfında bir ırk olduğu için sahibinin yanında aktif olarak görev yaptığında mutludur. Almanya’da bu ırkta bir köpeğin damızlık olabilmesi için o köpeğin karakter ve fiziki yönden kusursuz olmasına dikkat edilir ve çiftleştirilebilmesi için ZTP testinden geçebilmelidir.

Ortalama ömürleri 10-12 yıl arasındadır. Beyinlerinin 5/7/8 yaşından sonra kafataslarının içine sıkıştığı ve buna bağlı olarak sahibine/başkalarına saldırması söz konusu değildir. Bu tüm dünyada yaygın bir efsanedir. Ancak hiçbir geçerliliği yoktur.
vikipedi

Bulldog

Buldog, asırlar önce İngiltere’de boğa ve ayı dövüşleri için üretilmiş bir köpek ırkı. Buldog adı, İngilizce bull (boğa) ve dog (köpek) sözcüklerinin bir araya gelmesiyle türetilmiştir.

İngiltere’de 1835’te kan sporları yasaklanınca, buldoğun işlevinin sona erdiği düşünüldüyse de, buldog yetiştiricileri ırkı korumaya karar verdiler ve bu kavgacı köpeği sakin, sessiz bir ev köpeğine dönüştürdüler.

İngiliz buldoğunun, bedeninin geri kalan bölümüne oranla çok iri olan kafası, doğumlarının sezaryenle yapılmasını gerektirir. Yassı yüzü nedeniyle solunum bozukluklarına karşı oldukça duyarlıdır ve sıcaktan çok etkilenir. Ayrıca kulaklarından da sıkça rahatsızlanır. Görünümüne rağmen, hem sevgi dolu, hem güvenilirdir. Diğer ev hayvanlarıyla ilşkisinde de güvenilir, ama yabancı köpeklerden hoşlanmayan, saldırgan davranabilen bir köpektir. Çocukları sever ama, hoşlanmadığı insanlara karşı sert davranabilir. Mutlu olabilmesi için insanlardan ilgi görmesi yeterlidir. Horlaması ve salyasının akmasıyla ünlüdür. Apartmanda rahatlıkla yaşayabilir. Çünkü ev içersinde fazla hareketli değildir.

Erişkin bir buldoğun ağırlığı 22 kg’ı, omuzdan yere yüksekliği 33-38 cm’yi bulur.
vikipedi

Alman Kurdu6

Alman Kurdu


Alman çoban köpeği veya Alman kurdu, Almanya kökenli bir köpek ırkı. Türkçede bazen sadece kurt köpeği olarak da anılırlar.

Konu başlıkları
1 Özellikleri
2 Yapısı
3 Sağlık
4 Kullanımı

Özellikleri [değiştir]Alman çoban köpeklerinin boyları dişilerde 57,5 cm, erkeklerde ise 62,5 cm’dir. 2,5 santimetreye kadar sapma olağan karşılanır. Ağırlıkları ise dişilerde 22-32, erkeklerde ise 35-40 kilogram arasındadır. Yüzü sert hatlıdır. Alnı kubbe şeklindedir, burnu uzundur. Burun mantarı siyahtır. Çenesi güçlü olduğundan, keskin ısırışlara sahiptir. Gözleri orta büyüklükte kahverengidir. Neşeli, zeki ve kendinden emin bakar. Kulakları geniş ve dik, önde ve birbirine paraleldir. Boynu uzundur ve kaldırıp indirerek hareket esnasında hızını ayarlar. Kuyruğu uzun ve tüylüdür.

Bu cins kendi arasında 12’ye ayrılır.[kaynak belirtilmeli] kısa tüylü,uzun tüylü cinsleri vardır bazılarının beli boyun yüksekliğinin yarısı kadar düşük olabilir bunlar genellikle show köpeği(showline) olarak kullanılır.Bazı türlerinin ise beli düzdür(workline) ve düşük bel ile kıyaslandığında daha iridir.

Alman[1] Çoban Köpekleri’nin çeşitli renklere mensup olanları vardır. Genellikle sarımsı kahverengi, siyah – kırmızı ve siyah renklerde olurlar. Nadir olarak tümü siyah, gri kırçıllı ve tümü beyaz renklere mensup olanlarda vardır. Aslında eskiden siyah, gri ve beyaz renkli köpekler daha çok bulunurdu. Kahverengi, siyah gibi renkli köpekler laboratuvarlar da deneyler ile DNA’ları değiştirilerek üretilmiştir. Bu köpeklerin aslı Almanya’da gridir.[kaynak belirtilmeli]

Alman Çoban köpeği zekası ile meşhur bir köpek ırkıdır.[2] 2000’li yılların başından beri tutulan istatistiklere göre, ABD’de en fazla kayıtlı olarak beslenen ilk 3 köpek arasındadır.[3] Bunda Rin-Tin-Tin ve Strongheart gibi bir çocuk ile (bu ırka mensup) köpeği arasındaki ilişkiyi işleyen popüler filmlerin etkisi olduğu düşünülür.[4]

Yapısı
Alman çoban köpekleri oldukça aktiftirler, ırk standartlarına göre oldukça kendin emin bir yapıya sahiptirler. Eğitilmeye heveslidirler ve görevlerini gönüllü olarak yaparlar. Çok vefalı ve sahibine karşı sevecendirler. Eğer sosyalize edilmezse insanlara karşı saldırganlaşabilir.[5] Soğuk bir karaktere sahip olan kişileri dahi kendine çekebilir ve yabancılara karşı sevecendir. Oldukça itaatkar ve kafası kolay kolay karışmayacak karakterdedir.

Sağlık [değiştir]Alman Çoban Köpeklerinin, ortalama ömrü 12 yıl civarındadır.

3 hassas noktaları vardır. Kalça çıkığı, mide ve kulaklar.

Kalça Çıkığı genelde ebeveynlerden geçer, ameliyat ile düzeltilse bile köpekten tam performans alınamaz. Sindirim sistemleri kısa ve hassastır. Kuru mamanın yanı sıra, barf diyetiyle de (çiğ besin) besleyenler vardır. Kulak düşüklüğü istenmeyen bir durumdur. Genellikle genetiktir. Kulağı düşük köpekler ırk yarışmalarına alınmaz ve üremesi için izin verilmez.

Bir köpeğin üretimde kullanılabilmesi için Schutzund ve Körung sınavlarından geçer not almaları gerekmektedir. Dernekler, 3-3’den yakın kan çakışması durumunda çiftleşmeye izin vermez.

Kullanımı
11 Eylül 2001 deki Dünya Ticaret Merkezi’ne yapılan saldırı sonrası yıkılan binanın enkazında arama yapan Alman Çoban KöpeğiAlman Çoban köpekleri çok çeşitli alanlarda değişik görevlerde bulunabilirler.[6] Çoğunlukla polis köpeği olarak kullanılırlar. Çünkü, keskin burunları sayesinde patlayıcı, uyuşturucu ve ceset gibi unsurları kolayca birbirinden ayırabilir ve tespit edebilirler. Ayrıca askerler tarafından da benzer görevlerde kullanılırlar. Askerleri bir tuzak veya düşmana karşı uyarır.[7] Ayrıca bu köpekler paraşütten veya uçaktan atlama konusunda eğitim alır.[8] Alman Çoban Köpekleri, görevlerini yaparken ne olursa olsun dikkatleri dağılmaz ve büyük bir ciddiyetle işlerine odaklanırlar. Örneğin II.Dünya Savaşı’nda Stalingrad Savaşı sırasında kullanılmışlardır.
vikipedi

Pit Bull

Erkekler 45-55 cm, dişiler ise 41-47 cm yüksekliktedir. Ağırlıkları 14-32 kg kadardır. Güçlü, kaslı bir gövdesi vardır; aynı zamanda çok çeviktir. Kısa kuyrukludur; yatay duruşlu kalın, kısa, parlak tüyleri vardır. Her renk olabilir.Amerikan Köpek Kulübü tarafından American Staffordshire, İngiliz Köpek Kulübü tarafından ise Amerikan Pitbull Terrier olarak iki grupta sınıflandırılmışlardır.Ayrıca bu köpek türü labaratuar ortamında bulunmuştur.

Burun: Delikler geniştir. Her renk kabul edilir.

Boyun: Adaleli, hafifçe kavislidir. Omuzlardan hiç bir kırışıklık taşımadan kafaya doğru zarifçe incelir.

Omuzlar: Güçlü ve adalelidir.

Sırt: Güçlü ve kısa. Kuyruğa doğru hafif bir eğim vardır. Karın içe çekiktir.

Göğüs: Derin; fakat fazla geniş değildir.

Kuyruk: Vücuda göre kısa, aşağıdan konumlu, uca doğru zarifçe incelir. Asla kıvrık ya da sırtta halka şeklinde veya kesik değildir.

Bacaklar: Ön bacaklar düz, kalın ve yuvarlak kemiklidir. Bilekler diktir. Arka bacaklar adaleli, topuklar yere dik ve ne içe ne de dışa dönük olmamalıdır. Ayaklar orta büyüklükte, kavisli ve sağlamdır. Yürüyüş yuvarlanma hissi vermeksizin esnek olmalıdır.

Tüyler: Kısa, yatık ve dokunulduğunda serttir.

Renk: Her renk ve desen kabul edilir.

Ağırlık: Önemli değildir. Dişilerde 13,5-22 kg, erkeklerde 16-27 kg tercih edilen ağırlıktır…

Çene Kısa ve güçlüdür.106kg kuvvete sahiptir.

Ayak Ayak kasları gelişmiştir.

vikipedi

Kangal


Kangal, Türkiye kökenli bir çoban ve bekçi köpeği ırkı. Adını Sivas’ın Kangal ilçesinden alır.[1] Henüz FCI, AKC ve TKC gibi dünyadaki büyük köpek kulüpleri ve federasyonları tarafından tanınmamaktadır ancak Türkiye’deki otoritelerce dünyada safkan bir köpek ırkı olarak tanınması için çalışmalar yapılmaktadır.[2][3]

Konu başlıkları [gizle]
1 Kökeni
2 Özellikleri
3 Bakım
4 Kaynakça
5 Ayrıca bakınız

Kökeni
]Kangal ilçesine de adını verdiği düşünülen, Orta Asya’dan göç eden Kanglı (Kangar) Türk boyunun, göç ederken bu köpek ırkını da getirdiği düşünülür.[1] Orhan Yılmaz, “Kangal Köpeği / Tarihi-Tanıtımı-Yetiştirilmesi-Islahı” adlı kitabında “Kanglı” Türk boyunun Orta Asya’dan göç ederken yanlarında üç şeyi getirdikleri; bunların at, it ve koyun olduğunu söyler. 11 Temmuz 2003’te düzenlenen I. Uluslararası Kangal Köpeği Sempozyumu’nun sonuç bildirisinde, “büyük Türk göçleri sırasında Türkistan’dan Anadolu’ya getirilen bir köpek ırkı olduğu” kabul edilmiştir.[kaynak belirtilmeli]

Kangallar en geç 17. yüzyıldan itibaren Osmanlı sultanları tarafından üretilmiş ve samson olarak adlandırılmıştır.[1] Doğan Kartay, hem “Türk Çoban Köpeği Kangal” kitabında hem de I. Uluslararası Kangal Köpeği Sempozyumunda sunduğu bildiride, Kangalların, Osmanlı döneminde Yeniçeriler tarafından hem askeri işlerde hem de savaşlarda kullanıldığından bahsetmektedir. Kartay’ın bildirisinde, Romalılarda “aslan” sözcüğünün karşılığı olan “samson” kelimesine atfen kangalları kullanan birliğe “Samsoncular” denildiğini söylemektedir.[kaynak belirtilmeli]

Özellikleri
Yavru Kangal köpekleriKangal köpekleri genellikle çoban köpeği olarak nitelendirilirler ancak bekçi köpeği tanımına daha çok uyarlar. Zira diğer çoban köpeği türleri sürüyü korumaktan ziyade yönlendirme ve yönetmekte ustadırlar. Kangal köpeğinin en belirgin özelliği ise sahibine duyduğu aşırı sadakat ve buna bağlı olarak sahibine ait olduğunu düşündüğü şeyleri korumaya yönelik kuvvetli içgüdüsüdür. Bu nedenle çok iyi bir dövüşçüdür. Kurt, çakal gibi yabani hayvanlara karşı çok etkin bir muhafız olmakla beraber aile fertlerine ve özellikle de çocuklara karşı hiçbir tehdit oluşturmazlar.

Kangal köpekleri, örnek olarak Namibya’da üstün koruyucu yeteneklere sahip oldukları için, yaygın bir şekilde yerli çiftçiler tarafından kulanılırlar.

Evliya Çelebi, Seyahatnâme’sinde kangaldan bahseder. Bu köpeklerin “aslan kadar güçlü” ve cüsseli olduğunu yazar.

Bakım [değiştir]Kangalın, uzun bir yürüyüş veya kısa bir koşu şeklinde, her gün egzersiz yapmaya gereksinimi vardır.[1] Ilık ila serin hava şartlarında dışarıda barınabilir. Kürk bakımı ihtiyacı azdır. Haftada bir ölü tüyleri temizlemek için tımarlanması gerekir.

vikipedi

Kel Ukari

Kel uakari (Cacajao calvus) ya da kel kafalı uakari küçük olan Yeni Dünya maymunları çok kısa bir kuyruk, parlak, koyu kırmızı bir yüz, bir kel kafası ve uzun ceket ile karakterizedir. [3] kel uakari sınırlıdır Varzea ormanları ve batı suya yakın diğer ağaçlık habitatların Amazon arasında Brezilya ve Peru . [2]
Içindekiler

1 Taksonomi
2 Fizyoloji, ekoloji ve coğrafya
Sağkalım 3 Tehditler
4 Koruma
5 Referanslar
6 Dış bağlantılar

Taksonomi

Dört tanınan vardır alttür kel uakari, bir [1] olarak kabul edilir her biri savunmasız tükenmeye:

Beyaz kel kafalı uakari , Cacajao calvus calvus
Ucayali kel kafalı uakari , Cacajao calvus ucayalii
Kırmızı kel kafalı uakari , Cacajao calvus rubicundus
Novae en kel kafalı uakari , Cacajao calvus novaesi

Fizyoloji, ekoloji ve coğrafya

Kel uakari ortalama baş ve vücut uzunluğu 45.6 cm (18.0) (erkek) ve 44,0 cm (17,3) (kadın), 2.75 ila 3.45 kg (6.1 ve 7.6 lb) ağırlığındadır. [4] Genelde, kel kafası kel rengi beyazdan kırmızı ve başlarını kadar uzun, tüylü mont var. [3] Cacajao calvus kuyruk de (yaklaşık 5.9 inç (15 cm)) bob-benzeri ve Yeni Dünya maymunları için oldukça kısadır kombine gövde ve başın sadece yarısı uzunluğunda. [5] Onların kızıl yüzleri deri pigmentleri ve yüz doku altında çalıştırmak bol kılcal damarların yetersizliği nedeniyle vardır. [3] Bu parlak kırmızı yüz cilt sağlıklı bir işareti ve sağlıklı bir eş belirlenmesi için olanak sağlar. Üreme sezonu Ekim ve Mayıs arasındadır. [6] Onların gebelik süresi yaklaşık 6 aydır. [4] dişi çiftleşmek için erkek teşvik olduğunda her iki cinsiyette koku iletişim katılabilecek bir sternal bezi, özellikle çiftleşme sırasında, var çekici bir koku bırakarak. Uakari genellikle yaklaşık 30 yıldır yaşıyor ve onlar esaret altında 30 yıl boyunca yaşamak bilinmektedir. [4]

Bu ağaçlarda yaşayan primatların alanında mevsimsel sular ormanlarda bulunan tercih Amazon Havzası ülkelerinde, Peru ve Brezilya . [3] Bu (ağaç tepesinde yaşıyor) uakari ağaç olması önemlidir, çünkü bir sel ile ormanlar ve su yağmur mevsiminde büyük boyutlara yükseliyor. Kuru sezonunda Cacajao calvus tohum ve diğer gıda malzemesi bakmak için yere gelir. [7] Bir uakari genel diyet% 67 tohumlar,% 18 meyve,% 6 çiçekler,% 5 hayvan av ve tomurcukları oluşur . [8] Onların güçlü alt çene uakari en diğer primatlarda açmak mümkün olmayacağını olgunlaşmamış meyvelerin sert yüzeylerde açmak ve fındık yemek sağlayan bir pseudodental tarak, oluşturmaktadır. [3] Ayrıca ne böcekler yiyecek kendi yolunu geçmeye, ancak onlar özellikle gıda bu tip peşinden koşmayın. [9]

Kel uakari günde 4.8 kilometre kadar seyahat bulunabilir [3] 5 ila 30 bireylerin multi-male/multi-female grupları ve hatta 100’e kadar. [9] Bu genel primat davranışları extrapolated edilebilir kadın uakaries da philopatric olduğunu kadın philopatry. [10] erkek doğum grubu terk anlamına gelir. Evlerinin aralığı toplam boyutu 500 ila 600 hektardır. [11] Bu verimli toprak savunma mekanizmaları gerektirir. Bu birkaç spesifik seslenmelere, kuyruk sallayarak, ve saç ereksiyon içerir. [9]

Uakari konumu nedeniyle, sözleşme sıtmaya bu hayvanlar için son derece yaygındır. Hastalığın sözleşmeli var Primatlar belirgin solgundurlar ve sıtmadan istenen doğal bağışıklığı yok gibi cinsel partner olarak seçilmiştir değildir.
vikipedia

Örümcek Maymunları

Örümcek maymunugiller (Atelidae) Yeni Dünya maymunları grubundan bir primat familyası. Orta- ve Güney Amerika’da yaşarlar. Familyanın 25 türü beş cinse ayrılır: örümcek maymunu (Ateles), yünlü örümcek maymunu (Brachyteles), yünlü maymun (Lagothrix), sarı kuyruklu yünlü maymun (Oreonax) ve ulayan maymun (Alouatta).
Konu başlıkları

1 Özellikleri
2 Yayılım
3 Yaşam şekli
4 Beslenme
5 Üreme
6 Sınıflandırma
7 Kitaplar
8 Dış bağlantılar

Özellikleri

Örümcek maymunugillerin boyu 30 – 80 cm (kuyruk 90 cm’ye kadar), ve ağırlıkları 5 – 15 Kg arası değişir. En büyükleri örümcek – ve ulayan maymun cinsine ait türler, aynı zamanda Amerika kıtasının en büyük maymunlarıdır. Erkek bireyler dişilerden daha büyük ve ağırdır. Renkleri gri, kırmızı, kahverengi ve siyah tonları arası değişir. Kollar ve bacaklar gayet uzun, eller kanca şeklini almış ve başparmak geriye doğru evrimselleşmiş (kısalmıştır). Kuyruk vücutun uzunluğundadır. Ağızlarında 36 dişleri olur. Bazı türlerde dişinin penis’e benzer bir klitorisi vardır.
Yayılım

Örümcek maymunugiller Amerika’da yaşar. Yaşadıkları bölge Meksiko’nun güneyinden Bolivyaya ve Brezilyanın güneyine kadar uzanır. Familyanın bütün türleri çeşitli orman şekillerinde yaşar.
Yaşam şekli

Örümcek maymunugiller ağaçta yaşayan, gündüz faal maymunlardır, nadir yere inerler.Dalların arasında dört ayak üzerinde yürür veya daldan dala kollarıyla tutunup, sallanıp, atlamayla ilerlerler. Bu ilerleme yöntemi ile, yakından akraba olmadıkları gibongilleri andırırlar.

Sayısı 100 bireye kadar varabilen gruplar içinde yaşarlar. Bu grup yem arayışında bazen daha küçük gruplara bölünür. Grup içinde yaşam -diğer maymunlarla karşılaştırıldığında- gayet barışçıldır.

İletişim sesli bağırışlar ile gerçekleşir. Böylece diğer grupların fazla yaklaşmaması sağlanır veya gruba ait bireyler aranır. Uluyan maymun cinsinin boğaz anatomisi hatta çok daha sesli bağırmaya yönelik gelişmiştir.
Beslenme
Yünlü maymunlar meyve ile beslenir

Örümcek maymunugiller hepçildir, ancak beslenmenin bitkisel ve hayvansal oranı mevsim şartlarına göre değişir. Uluyan maymun ve örümcek maymunu cinsleri yaprak ile beslenir. Yünlü maymun ve yünlü örümcek maymunu cinsleri ise çoğunlukla meyve ile beslenir. Ayrıca çiçek, çekirdek ve başka bitki bölümleri ile de beslenirler. Daha az bir ölçüde böcek ve diğer küçük hayvanları da yerler.
Üreme

Örümcek maymunugiller çok seyrek üredikleri ile de dikkati çeker; sadece her iki yılda bir, 6 – 8 ay süren gebelikten sonra tek bir yavru doğar. Yavrunun bakımı neredeyse tamamen dişinin görevidir. Bir iki yıl içinde sütü bırakır ve 4 – 7 yıl içinde ergenleşirler. İnsan himayesinde bulunanlar 20 – 30 yıl yaşar.
vikipedi

Altın Maymun

Altın maymun (Rhinopithecus roxellana) köpeksi maymunlar familyasından, Çin Halk Cumhuriyeti’nin dağ ormanlarında sarp kayalıklarında yaşayan 55-58 santimetre uzunluğundan başka 60 santimetrelik de bir kuyruğu olan bir Maymun türüdür. Dişi Altın Maymun, erkeğinden daha küçüktür. Kışın 60-70 bireylik bir sürüyle ormanlarda dağlarda yiyecek yemek ararlar.

Özellikle besinlerin bol olduğu yazın sürünün sayısının 300’e kadar ulaştığı olur. Bölgede 1000 yıldır uzun tüyleri nedeniyle avlanan bu maymunların kürkleri kürklü giysilerin yapımında kullanılmaktadır. Günümüzde de yaşam alanının giderek azalması nedeniyle büyük bir tehlikeyle karşılaşmış olmakla birlikte şimdi koruma altındadır.

Bulunduğu ortamı dışında, özgürlüğüne düşkün olduğu için Hayvanat bahçesi’nde çok uzun zaman yaşayamayan Altın Maymunun dünya’da 3000-4000 kadar örneği kalmıştır. Şimdi Çin Halk Cumhuriyeti tarafından Sichuan, Gansu, Shaanxi, Hubei yime Kinling dağlarında koruma altına alınmıştır.